...and speaking of walking in the woods (last post), I wrote a collumn for the Dutch newsletter of A Rocha about that experience.
Mijn kinderen zijn niet zo dol op wandelen. Ik wel. Dat geeft nogal eens wat moeite. Zoals gisteren. Het was hemelvaartsdag, mooi weer en ik wilde iets samen doen. Sophie, mijn echtgenote, is daar altijd wel voor te vinden. Maar mijn kinderen zijn meestal minder enthousiast. “Pappa wil weer wandelen,” klinkt het dan. “Gaan we weer de weg kwijtraken?” Da’s niet helemaal eerlijk van ze, want het is slechts één keer gebeurd (maar toen werd een wandeling in de Zwitserse bergen wel in ene acht uur in plaats van de geplande twee).
Ik kan hun tegenzin ook wel een beetje begrijpen. Wij wonen als gezin nu vijf jaar in Rotterdam. Ondanks een aantal pogingen hebben we in onze omgeving nog niet een mooi bos gevonden waar we lekker kunnen banjeren. Dus stapten we gisteren maar in de auto en zijn we naar de Utrechtse Heuvelrug gereden. Daar hebben we twee uur heerlijk gewandeld zonder de weg kwijt te raken. Nou ja, dat wil zeggen: uiteindelijk bleken mijn oudste twee zoons (16 en 14) gelijk te hebben op de vraag ‘waar denk je dat de auto staat?’ en zat ik er royaal naast.
Ik wil mijn kinderen graag iets bijbrengen van liefde voor de natuur. Het zijn echte stadsjongens en hun plezier buiten bestaat voornamelijk uit straatvoetbal. Voor hen is de natuur soms alleen maar een gebruiksmiddel. Hoe laat ik hen zien dat de natuur zo mooi is – en dat we haar zo nodig hebben? Dat God ons de zorg daarvoor heeft toevertrouwd?
We hebben heerlijk gewandeld. We hebben diep gepraat, gelachen, met denne-appels gegooid en gejoeld. Pogingen om mijn jongens stil te houden in de hoop een hert of zwijn te zien heb ik maar opgegeven; dat gaat toch niet gebeuren. Maar we hebben gekeken naar de kleuren en de vogels en de vormen van de oude bomen en de lichtval op de bladeren. Als fotograaf kijk ik daarnaar; als vader laat ik hun ze graag zien.
Op weg naar huis zag ik op hun gezicht toch een blik van tevredenheid. Lekker om samen uit te zijn. Misschien dat ze er toch iets van gaan begrijpen...
— Rogier Bos, fotograaf
Comments